[Bosanova]

cóż, przykro mi, tak to w życiu bywa

[Mariette]

[Harley_Quinn]

Ja nie mam rodziców, praktycznie byli oni obecni w moim życiu tylko pierwsze kilka lat (chociaż szczerze mówiąc, to lepiej żeby i tego nie było). Wiadomo, że nie jest wesoło i taka sytuacja odbija się na wszystkich płaszczyznach życia - mnie osobiście najbardziej to doskwierało w przypadkach, kiedy coś się nie udawało i lądowałam z torbą rzeczy na chodniku, heh no i wtedy nie ma nawet do kogo zadzwonić żeby przenocować albo coś. Ale jak w każdym przypadku jest druga strona medalu - zdaję sobie sprawę, że pozostawiona sama sobie zdobyłam wiele doświadczeń, o wiele więcej się dowiedziałam o życiu, szybko się usamodzielniłam i teraz wiem, że w prawie każdej sytuacji będę sobie w stanie sama jakoś poradzić.

[monia531]

Też przez wiele lat uważałam że nie mam taty. Prawdziwy zginął a mama ponownie wyszła za mąż i od tamtej pory jakoś traktuje go jak ojca, tym bardziej że on przedstawia mnie wszystkim jako swoją córkę. Początki oj, łatwe nie były
Nawet jako dziecko potrafiłam dopiec i pokazać że ta sytuacja wcale mi się nie podoba, ale teraz jest w miarę ok, choć po tylu latach nadal mam wrażenie że chwilami stąpamy po cienkim lodzie.

[MenFishBack]

Ja mam ten problem że Ojca znam tylko ze zdjęć nie stety brakowało mi go w najważniejszych momentach mojego życia ,nie miałem od kogo się uczyć miłości troski o drugą osobę ,pewnie dla tego nie mam dziewczyny ponieważ nie potrafię z nimi rozmawiać .

[Jimi]

Ojciec umarł ponad 10 lat temu. I mniej więcej od takiego samego czasu widuje się z matką 1 lub 2 razy w roku.

[ponury701]

Ojciec zmarł 12 lat temu , nie tęsknie...
A teraz mam mamę śmiertelnie chorą
Żyć nie umierać....