[Czinaski]

nie jest to z założenia tylko post na forum ale coś w rodzaju artykułu lub apelu ale, że nie prowadzę żadnego bloga i innych takich postanowiłem się tutaj uzewnętrznić, chyba w ramach samooczyszczenia


Nie lubię określenia singiel. Wolę osoba samotna. Nie ma ono dla mnie negatywnego wydźwięku. To po prostu określenie pewnego stanu. Stanu, w którym się znajduję, natomiast w samym słowie jest coś urokliwego i romantycznego, a i stan ten nie jest tak dotkliwie doskwierający, jak to się ogółowi społeczeństwa wydaje. Bardziej dotkliwe jest to, że gdy komuś mówię, że zawsze będę trwał w tym stanie, słyszę dezaprobatę. "A tam, pie*dolisz. Nie jeden tak mówił, a teraz wózek prowadza". A co mnie inni obchodzą? Nie znam ich ale za to znam siebie i wiem co mówię. W zasadzie to trochę znam ludzi i stwierdzam, że kiedy mówią, że nie stworzą nigdy związku, jest to kokietowanie z ich strony. Że niby chcą być wolni, wyszaleć się, żona i dziecko to nie dla nich bo chcą skakać z kwiatka na kwiatek. Ale w końcu się trafia taka dziewczyna, która okaże im tyle zainteresowania, że chowają swoje zasady i zatracają się w feromonowym ogłupieniu. Taka jest droga większości facetów, którzy deklarują, że będą sami, co rzutuje na postrzeganie mojej sytuacji przez ogół innych osób. I to jest dla mnie bardziej bolesne - wmawianie mi, że jak się kiedyś naprawdę zakocham to mi się odwidzi. Nie. Nie zakocham się. Ja nie skaczę z kwiatka na kwiatek, nie "wyszumiam się", nie o taką wolność mi chodzi. Oczywiście, wolność od innych ludzi jest dla mnie bardzo ważna i to, że mam pewność, że nie będę w związku jest dla mnie gwarantem, że jakaś postronna osoba nie zagarnie mi tej części wolności. Nigdy nie będę w związku bo to jest stan, którego nie mogę osiągnąć i nie mogę znieść wmawiania mi, że "kiedyś, jak się zakocham to...".

Nigdy nie byłem zakochany. Nie doświadczałem tego, czego doświadczali prawie wszyscy ludzie w okresie dojrzewania czy późniejszym wieku, trochę dojrzalszym ale jednocześnie głupim, kiedy to miłość jest szalona. Nie doświadczyłem pierwszego, nieśmiałego trzymania za rękę, pocałunku, nie mówiąc już o poważniejszych interakcjach. Nie doświadczyłem zatracania się w myślach o tej jedynej osobie i przyjemności spędzania z nią czasu. Dzielenia się radością i smutkami. Bycia z kimś komu można zaufać. Właściwie nie do końca wiem, jak miałbym to wszystko opisać, bo przecież nic takiego nie doświadczyłem, więc opieram się tylko na ogólnie znanych stereotypach. Wy, będący większością, pewnie lepiej potraficie opisać czego nie doświadczyłem. Minęło prawie trzydzieści lat i nic, więc z jakiej racji przez kolejne trzydzieści (i więcej lat) miałoby się coś zmienić? Nic przecież na to nie wskazuje. Dlatego mówiąc "zawsze będę sam", zawsze będę sam i nie chcę się z tego przed nikim tłumaczyć. Czy to tak trudno pojąć, że są też i tacy ludzie? Może wynika to z tego, że tacy ludzie nie są w ogóle ciekawi dla społeczeństwa, które żyje popkulturą pełną powierzchownej miłości i erotyzmu, więc się o nich nie mówi. Albo to wszystko jest naturalne dla ludzi tak jak oddychanie i ciężko pojąć, że ktoś żyje... bez powietrza.

Ale tak właśnie jest - ja tak żyję i nie widzę sposobu, żeby się to zmieniło bo: po pierwsze sam nie potrafię zainicjować i dążyć do stworzenia bliskiego kontaktu z inną osobą. Jakoś nigdy, przez te lat nie spotkałem nikogo takiego dla kogo straciłbym głowę do tego stopnia, że usilnie dążyłbym do czegoś więcej niż zdawkowy kontakt. Powiedziałbym, brutalnie, że spora część ludzi jest dla mnie za głupia i pusta. Mam się za lepszego od innych? W swoim małym mieście, w jakimś stopniu tak, ale korzystając z internetu, widzę, że osób z podobnym światopoglądem i zainteresowaniami jest masa, które także czują się źle w swoim otoczeniu i szukają kogoś przez sieć. Ja tego nie robię. Zdarzało mi się utrzymywać stałe kontakty (i to długie) z osobami poznanymi w wirtualnej rzeczywistości ale nie wyszły one poza nią. Z mojej winy.

Po drugie, nigdy nikt bezpośrednio nie okazywał mi zainteresowania. Tak po prostu. Nie jest to raczej kwestia fizyczności bo widzę, że związki tworzą ludzie naprawdę różni - tacy, którzy są jeżdżącą na wózku inwalidzkim głową także. Oglądałem na youtubie program Howarda Sterna, gdzie, chyba, jakaś aktorka porno mówiła dwudziestoparoletniemu prawiczkowi, że jest całkiem uroczy, na co Stern skwitował mniej więcej tak: "widocznie nie chodzi o twój wygląd. Musisz mieć po prostu paskudną osobowość". O sobie nie powiedziałbym, że mam paskudną osobowość, raczej mało interesującą. No i w porządku, niech tak będzie. Tylko niech te osoby mówiące "kiedyś w przyszłości zakochasz się i..." zastanowią się czy same by się mną zainteresowały. No raczej nie. Więc sami przestańcie pie*dolić.

Nie chce mi się ludziom tego wszystkiego tłumaczyć bo po prostu nie jest łatwo powiedzieć, że nie doświadczyło się nigdy tego wszystkiego czego inni doświadczali. Będzie się postrzeganym przez pryzmat prawiczka - przegrywa. Będąc mało asertywną osobą, zdarza mi się przed kimś mętnie tłumaczyć, że w ten sposób pozbywam się odpowiedzialności, nie muszę się martwić, że mam kogoś na utrzymaniu itd. I w ten sposób rozmówca wnioskuje, że jestem skąpym egoistą. Egoistą może trochę jestem bo jednak nie chciałbym aby ktoś zawłaszczał mój czas, który mogę poświęcić na swój własny rozwój. Skąpy raczej nie jestem. Lubię rzeczy, których mogę użyć właśnie do samorozwoju, a nie rzeczy dla samych rzeczy. Wydaje masę pieniędzy na książki. Lubię literaturę współczesną (Bukowskiego, Dicka, Steinbecka ale i Harrego Pottera), interesuję się historią współczesną, zwłaszcza życiem Ernesto Che Guevary, no bo jestem lewakiem czytającym Marksa, Engelsa i Lenina. W lewactwo się angażuję. Mam własną siłownię, lubię jeździć rowerem, grać w cRPGi, chodzić po łąkach i lasach z wykrywaczem metali albo strzelać z wiatrówek. Próbowałem nauczyć się sam grać na gitarze. Film „40sto letni prawiczek” wydał mi się zabawny również z tego względu, że okazało się, że jestem chyba właśnie takim stereotypowym prawiczkiem z różnorodnymi zainteresowaniami, którymi się dosłownie otacza, tak jak Andy figurkami. Staram się próbować wielu rzeczy, które mogą poszerzyć moje umiejętności, moją wiedzę. I co istotne - są to rzeczy, które mogę robić sam. No może poza aktywnością polityczno-społeczną ale to też jest forma utrzymywania jednak jakiegoś kontaktu z ludźmi. Takiego kontrolowanego, również bez szansy na bliższe relacje. Czy ich nie chcę tak w ogóle?

Czasami sobie myślę, że chyba fajnie byłoby mieć kogoś bliskiego. I jak sobie wyobrażam jakby to było, zaczynam widzieć jak by mi to zaburzało funkcjonowanie i jak musiałbym zmienić swój tryb życia i się do kogoś dostosować. I przestaję widzieć siebie w tym wszystkim. Brak bliskości najbardziej doskwierał mi chyba w wieku studenckim. Wcześniej nie odczuwałem tego. Obecnie też nie jest to dla mnie coś co wpędzałoby mnie w depresję. Mam pracę, której nienawidzę i ona skutecznie wystarczająco to robi.

Pogardzam trochę ludźmi, którzy nie potrafią być sami. Uważam, że są słabi. Widzę, że wielu ludzie nie ma dystansu do związków lecz wywiera na siebie presję, żeby w nim być. Bo co? Bo inni też kogoś mają? Pozwalam sobie użyć stwierdzenia, że pogardzam ludźmi bo wiem, że wielu pogardzałoby mną jako przegrywem z piwnicy. Trudno. Tak jak na początku wspomniałem bycie samemu nie jest dla mnie czymś złym. Wręcz przeciwnie - dobrze się czuję sam pośrodku przyrody. W takim stanie mógłbym trwać wciąż. Ale źle zaczynam się czuć sam wśród ludzi, którzy epatują swoim stylem życia. Przez to, chcąc nie chcąc, porównuje się do nich i albo przeradza się to w jakiś rodzaj frustracji albo pogardy.

Czy komuś się to podoba czy nie, społeczeństwo musi być różnorodne i prosiłbym aby nie wmawiać każdemu, że ma się zakochać, bo może to odbierać tak samo jak gej, któremu homofob nie pozwala na bycie gejem. W tej kwestii chyba ludzie zaczynają być bardziej tolerancyjni, niż w stosunku do kogoś kto deklaruje, że będzie samotny. Niekoniecznie z wyboru. To by była niezła umiejętność umieć latać ale, że nie mam skrzydeł to wiem, że nigdy tego nie osiągnę. Nie mam też tego czegoś co umożliwia zakochanie się.

Po prostu tak jest i tyle.

[Revenn]

Autorze tematu, mam pytanie dotyczące tego tłumaczenia się komuś ze swojej przeszłości. Dlaczego to robisz? Nikomu do tego z kim chodzisz, sypiasz itp Dlaczego się tłumaczysz z tego jak byś robił coś nie tak. Różni są ludzie i inaczej podchodzą do świata. Ty nie jesteś egoistą tylko jednostką która idzie pod prąd, niejakim outsaiderem. A wielu było takich w historii, wiesz że Newton, Kant czy Tesla byli prawiczkami do końca? A jak zmienili świat? Pamiętaj tylko martwe ryby płyną z prądem rzeki, jeśli na prawdę nie chcesz nikogo poznać i wolisz być sam to nie widzę w tym nic dziwnego, taką masz osobowość. Gorzej jak tak na prawdę chcesz kogoś poznać i nie dajesz sobie szans, przekreślasz to z góry dorabiając jakąś ideologie. Wtedy to może być dla ciebie bardzo raniące.

[Czinaski]

tak jak wcześniej napisałem próbuję siebie tłumaczyć przed innymi głównie z braku asertywności ale ostatnio staram się tego nie robić i jak ktoś zaczyna temat związków to nie wchodzę w rozmowę tylko puszczam mimo uszu

[Revenn]

No i prawidłowo, a jak ktoś zapyta w prost to zmyśl coś. Przecież nie jest to ksiądz żebyś miał się spowiadać.

Ale jeżeli gdzieś w głębi serca chciałbyś kogoś poznać to nie radziłbym ci tłumić to. W każdej chwili masz szanse kogoś poznać, nie ważne ile masz lat. A brak doświadczenia szybko można nadrobić, akurat seks jest czymś takim co jest w naszym instynkcie. Za pierwszym razem może nie wyjść, za drugim też nie ale po trzecim będzie już tylko lepiej.

[Czinaski]

jak rozważam jak by to było być w związku to widzę, że to nie jest dla mnie

[dzikasowa]

A ja nawet nie lubię okreslenia 'osoba samotna', bo brzmi to dosyć pejoratywnie, a ja tak sie w ogóle nie czuję, dlatego często mówie o sobie, że jestem 'solo', bo to bardziej odzwierciedla mój sposób na życie. Jest to stan całkowicie dla mnie naturalny i swiadomie obrany. Kiedys doświadczyłam czegoś na kształt małżeństwa i było to 7 lat długiej katorgii z której ledwo uszłam z życiem. Teraz już znam siebie na tyle, że wiem, iż nie potrafię być z kimś w tak bliskiej i długoletniej relacji. Po prostu sie duszę, poza tym, brak mi narzędzi emocjonalnych do uniesienia ciężaru tak mocnej więzi. Czuję się, jakby ktoś kazał mi wchodzić na Mount Everest, a ja bym nie miała jednej nogi i musiała się z mozołem czołgać - to ponad moje siły psychiczne.

Zapewne jesteś świadom tego, że stwarzanie dużego dystansu i nadmierne kontrolowanie swoich granic to objaw lęku (w dużej mierze podświadomego ;) ) Ja jestem tego bardzo swiadoma, ale jakoś nie mam potrzeby zmiany tego stanu. Po prostu nie czuje deficytu (czy przyjemność obcowania ze sobą, ta rozkoszna emigracja wewnętrzna i nadawanie z włąsnej centrali mi to rekompensują? chyba tak )
I też to, o czym pisałeś - ja juz dawno pogodziłam się ze swoim stanem. Jedni nie mają talentu do śpiewu, inni do sportu, a ja do poważnych związków. Na tym myśle polega tez dojrzałość - bycie świadomym swoich ograniczeń.
A swoje życie uważam za pełne juz w tej chwili - bo mam siebie, wolnośc i otwartą perspektywę. Relacje z ludźmi są bardzo ciekawe i budujące dla mnie. Z każdej znajomosci, przyjaźni, miłosci wniosłam cos nowego do swojego życia, nauczyłam sie czegoś, cos zbudowałam, poznałąm nowe rejony siebie, doznałam wielu przyjemności. Jednak ja potrafię przejśc z jakimś człowiekiem tylko pewien etap mojego życia. Tak, jakby wejście w bliską relację z kimś, było zboczeniem z mojej głównej drogi, a po jakims czasie ponownie muszę na ten główny trakt powrócić.

Co do opinii otoczenia, jakichs tam norm społecznych etc - tu pozwole sobie na kolokwializm - mam to głęboko w dupie :) To moje własne zycie i nikomu nie będę się z niego tłumaczyć. Zresztą, ludzie są dosyć leniwi i łatwo oceniają, ale trudniej jest im się zdobyć na wysiłek poznania. Mnie oczywiście wiecznie rozkminiają, dlaczego tak jest, że ona taka fajna, wesoła, imprezę rozkręca lepiej niż alkohol, ale tak czesto lubi wieczorami siedzieć sama w domu itp. Czasem się zastanawiam, na ile jestem wśród ludzi prawdziwa, a na ile jestem tylko ich interpretacją i projekcją. Dlatego czasem wole być sama, wtedy mocnej czuje siebie no i mniej sie nudzę... (choć ludzi bardzo szanuję). Bo w związku z tym, że emocjonalnie jestem samowystarczalna, nie szukam u innych pocieszenia i ciepłych ramionek, lecz hm... no musi mnie do nich skierować ciekawość ;) i przyjemnośc obcowania! ;) a nie jest tak prosto o synchronizację wśród tych 7 milardów istnień ;)

ale dobrze, że tu weszłam, widze, że można mieć też mentalnego sobowtóra ;)
pozdrawiam Cię ciepło Czinaski :)

[Czinaski]

nabrałem już tyle dystansu do samego siebie, że mogę przyznać, że to wszystko faktycznie wynika także z lęku przed ludźmi ale jednocześnie posiadając jakiś obniżony poziom empatii co do czyjejś uczuciowości (wzrusza mnie jedynie niesprawiedliwość społeczna) ten lęk nie jest aż tak dokuczliwy. Czuję ulgę kiedy nie muszę obcować z ludźmi.

Napisałaś, że do ludzi musi cię przyciągnąć ciekawość i przyjemność obcowania i tak sobie przypomniałem, że gdzieś czytałem (nie wiem, może to u Fromma było?), że w prawdziwym związku i miłości nie powinno być uzależnienia od siebie dwóch osób - powinny umieć funkcjonować bez siebie. I w tym może byłby sens.
Tylko, że to się rzadko zdarza zaobserwować u ludzi. Ich związki to pożeranie nawzajem swojego czasu bo boją się obcować sami ze sobą. To tak jak z włączaniem telewizora w pustym domu tylko po to, żeby zagłuszał ciszę.

[Revenn]

[dzikasowa]

[PostrzelonyLew]

[dzikasowa]

[Czinaski]

[dzikasowa]

[Czinaski]

też lubię zwierzęta. Bo nic nie mówią dlatego lubię z nimi spędzać czas.
No ale z drugiej strony przez to, że prawie pół życia na wsi spędziłem zabijanie zwierząt jakoś mnie nie rusza.

Mam profil ale tak ustawiony, żeby ktoś spoza znajomych nie widział co umieszczam. Właściwie fejsbuk to teraz takie zło konieczne (jak telefon), jeżeli chce się na bieżąco pozostawać z wydarzeniami. Nie chodzi mi o to co się u znajomych dzieje tylko o rzeczy, które są umieszczane np na fanpejdżach albo profilach tematycznych i grupach.

[dzikasowa]