[Abraxas]

Wszystko wymaga czasu. A życie jest tylko jedno. To , co przypadnie teraz nie wróci później już. Pójdzie dalej. Często myślę o tym kategoriami dworca. Ludzie wsiadają do swoich pociągów i odjeżdżają. A ty zostajesz sam. Twój pociąg nie najechał, albo zajął go ktoś inny. Albo go przegapiłeś . Albo nadal nie nadjechał. Lub po prostu nigdy się nie pojawi.
Pociągi. Owszem. Żyletki i inne. Tak. Znam te myśli.
Samotność i odrzucenie to niemal to samo . Bolą niemal tak samo. Z tą różnicą że będąc samemu nie narażony się na złamane serce.
Ciężko się pozbierać kiedy ktoś m kto stanowił nasza codzienność nagle zaczyna się wycofywać. Kiedy pomiędzy jedna rozmowa a druga mijają tygodnie, kiedy nie wiesz co u tej osoby a jak się fiwiadujesz to czujesz się jakby ktoś z całej siły wbił ci pięść w brzuch wyduszając całe powietrze.
Dla tej osoby zmiana nie była końcem świata. Dla ciebie początkiem upadku. Ile razy można się po czymś zbierac ?
Myśl,ze będzie w sąsiednim mieście boli nie mniej. Może nawet bardziej. Bo to dla niej.
Nie dla mnie , nigdy nie dla mnie.

Co można zrobić. ? Schować się w swoją samotnie , walczyć z tym czy mieć nadzieję że to minie , że to tylko taki stan który każdy musi przeżyć? Tylko dlaczego za każdym razem boli coraz bardziej ?
Oswojenie przynosi ryzyko zranienia . Nie wszystkie rany da się wyleczyć. Niektóre zostają na zawsze,

[Panoramix]

Widzisz takie jest życie. Ja byłem praktycznie na samym dnie. Powód, że się tam znalazłem był złożony. Jednak zawsze się przewijał motyw samotności. Nie chodzi o to, że ja nie mam z kim się spotkać czy porozmawiać (choć ludzi trzeba jednak sobie dobierać odpowiednio). Chodzi o to, że resztę życia najpewniej przyjdzie mi spędzić bez nikogo przy sobie. Rok temu miałem operacje. To też stwierdziłem, że jak się nie uda to trudno. Nie będzie mnie i już. Nie będę musiał myśleć, żyć, oddychać. Wszystko się udało i doszedł do zdrowia. Cieszyłem się jednak, bo może tak miało być. Pomimo, że żyje z cierpieniem z samotności to jednak chce wykorzystać ten czas i robić to co lubię. Ja wiem, że jest trudno, bo samemu przytrafiło mi się, że moja miłość mnie odrzuciła. I niby dalej się przyjaźnimy, ale tak na dobrą sprawę to mnie to już cały czas będzie boleć. Ta rana nigdy się nie zagoi.

Widzisz takie jest życie. Ja byłem praktycznie na samym dnie. Powód, że się tam znalazłem był złożony. Jednak zawsze się przewijał motyw samotności. Nie chodzi o to, że ja nie mam z kim się spotkać czy porozmawiać (choć ludzi trzeba jednak sobie dobierać odpowiednio). Chodzi o to, że resztę życia najpewniej przyjdzie mi spędzić bez nikogo przy sobie. Rok temu miałem operacje. To też stwierdziłem, że jak się nie uda to trudno. Nie będzie mnie i już. Nie będę musiał myśleć, żyć, oddychać. Wszystko się udało i doszedł do zdrowia. Cieszyłem się jednak, bo może tak miało być. Pomimo, że żyje z cierpieniem z samotności to jednak chce wykorzystać ten czas i robić to co lubię. Ja wiem, że jest trudno, bo samemu przytrafiło mi się, że moja miłość mnie odrzuciła. I niby dalej się przyjaźnimy, ale tak na dobrą sprawę to mnie to już cały czas będzie boleć. Ta rana nigdy się nie zagoi.

[Abraxas]

Panoramix, jak się teraz czujesz ?




Boli mnie , bo on myśli że mam ochotę ja poznać, po co ? W jakim celu ? Nie wiem co dalej. Nie umiem się pozbierać,
Siedzę, nie jestem głodna. Czuje tylko wciągająca mnie pustkę. Nie mam nic. Wszystko odeszło.
Tak bardzo chciałabym aby ktoś mnie przytulił. Tylko nie ma kto.
Próbowałam szukać znajomych między fanami tych samych autorów, wsród moli książkowych, wśród chorych na depresję. Nic z tego. Z czasem jest coraz trudniej. Jestem jedynaczką. Przeraża mnie wizja calkowitej samotności.
Wiem, że nie zawsze relacje między rodzeństwem się układają ale czy nie byłoby inaczej. .. i zawsze ta myśl się pojawia. Rodzina naciska abym sobie kogoś znalazła, i co mam powiedzieć? Ze jest ktoś, kto mnie nie chce ? Ze znowu trafiłam z uczuciami jak kula w płot? Ze moje " nie szukam , bo nie chce" to tylko kolejne kłamstwo, gierka ukrywająca ból?

[dzikasowa]

Abraxas, no niestety, ale Twoje bólu nikt nie uniesie, musisz go sama dźwigac, a jezeli bedziesz go sobie dociążac nic Ci to nie pomoże. Jeżeli ktoś się uprze moze go boleć i do konca zycia, i dużo zalezy od Ciebie samej jak sie będziesz czuła. Bo czasem wyjść z bólu to wiekszy wysiłek niż w nim być. Ja dzis mało spalam w nocy, wstałam rano i dla otrzeźwienia poszłam pobiegac do parku. I zagadał mnie jakiś młody facet, w moim wieku, przyjechał tu na swieta do rodziny i tez sobie rano w parku biegał. Rozmowa fajna, zaprosił mnie na kawę po południu. Ale ja oczywiście odmówiłam, bo koles mieszka w miescie obok, to tylko 20 km. To za blisko geograficznie, jest dla mnie za odpowiedni wiekowo, to duże zagrożenie, a na szybkie randki dzis nie mam ochoty. Wróciłam do domu siadłam w kuchni i sie poryczałam z mojego pokręconego popie*dolenia, ze zycie mi daje, a ja jestem taka kaleka, która nie ma rak i nie potrafi tego przyjąc. Wypiłam szklanke mleka i sie uspokoiłam, bo są na świecie ludzie, którzy nie maja prawdziwych rąk, a musza zyc. I ja po prostu sie z tym pogodzilam, mnie jest dobrze z jakims satelitą, który moze byc dalkeo, ale odbieramy na tych samych falach, mamy siebie w głowach, i jest bezpiecznie, bo daleko własnie. Tak jak ludzie, którzy nie mają rąk posiłkują sie nogami lub ustami.
Abraxas, spróbuj sie pozbierac sama ze sobą, a wtedy ludzie sami do ciebie przyjdą. I nawet psycholog Cie nie poukłada, jezeli nie włozysz w to trochę pracy włąsnej.

[PostrzelonyLew]

[dzikasowa]

[PostrzelonyLew]

[dzikasowa]