Sesje hipnoterapii do zycia miedzy zyciami oraz poprzednich inkarnacji polecane sa osób, które czuja sie samotne, a które jednoczesnie sa zainteresowane tego typu forma pomocy - terapii
Kazda osoba, która czuje sie samotna, osamotniona w swoim zyciu - z przeróznych wzgledów - moze rozwazyc sesje hipnoterapii. Sposród rodzajów hipnozy, czy tez hipnoterapii jedna z metod, która jest polecana w przypadku ciezszych problemów emocjonalnych, czy duchowych jest sesja hipnozy regresyjnej do zycia miedzy zyciami i poprzednich wcielen (odpowiednia oczywiscie dla osób, które wierza, czy sa otwarte na tego typu idee). Tego typu forma pracy laczy ze soba klasyczna hipnoze regresyjna - hipnoze reinkarnacyjna , podczas której pacjent przenoszony jest zarówno do przeszlosci w swoim obecnym zyciu, jak równiez ma mozliwosc zagladniecia do swoich poprzednich inkarnacji (poprzednich wcielen). Wraz z praca, która wykonywana jest podczas sesji regresji LBL (z jezyka angielskiego: life between lives), czyli z mozliwoscia przeniesienia sie równiez do zycia miedzy inkarnacjami.
Hipnoza regresyjna do zycia miedzy wcieleniami i poprzednich inkarnacji, to wielopoziomowe narzedzie oraz praca holistyczna, podczas której pacjent ma mozliwosc odkrycia przyczyn swoich obecnych zyciowych problemów, rozterek i zmagan. W tym m.in. przyczyn doswiadczanej w obecnym zyciu samotnosci, osamotnienia.
To, jak nasze zycie wyglada obecnie jest skutkiem naszych decyzji, dzialan oraz dróg nie tylko w obecnym zyciu, ale swój prapoczatek nosi w poprzednich inkarnacjach. Dlatego tez sesja hipnozy regresyjnej do zycia miedzy zyciami i poprzednich wcielen, to potezne narzedzie, gdyz daje ono mozliwosc zarówno przeniesienia sie do swoich poprzednich inkarnacji, jak równiez mozliwosc odwiedzenia swiata duchowego, spotkania z duchowym Przewodnikiem, czy bliskimi duszami bedacymi po drugiej stronie
Sesje hipnozy regresyjnej warto przebyc u specjalisty, który ma wieloletnie doswiadczenie oraz nie tylko jest specjalista z zakresu hipnoterapii, ale równiez badaczem poprzenich inkarnacji oraz zycia miedzy wcieleniami. Dlatego polecanym specjalista, ekspertem w tej dziedzinie jest hipnoterapeuta, badacz kwestii reinkarnacji poslugujacy sie pseudonimem Arkenas - twórca Instytut Eksploracji Duszy I Umyslu, dzialajacego juz od przeszlo 12 lat, przez którego drzwi (czy to te fizyczne, czy wirtualne) przeszlo setki zadowolonych pacjentów, w przypadku których zycie zostalo odmienione na lepsze po sesji hipnozy regresyjnej do swiata duchowego oraz poprzednich wcielen.
Chcialybm serdecznie oraz z czystym sercem polecic jego prace oraz duchowy wklad, który wniósl przez kilkanascie lat swojej pracy i zaprosic kazdego, kto jest zainteresowany, czy otwarty na tego typu prace, aby skorzystal z jego uslug. ZAPRASZAM do odwiedzenia strony pod adresem: instytutduszy.pl
Warto tutaj dodac, ze taka metoda pracy, jaka jest hipnoza regresyjna LBL metoda Michaela Newtona oraz innych badaczy do zycia miedzy wcieleniami i poprzednich inkarnacji wykonywana przez Instytut Eksploracji Duszy I Umyslu ma ogromne sukcesy, w przypadku osób borykajacych sie z problemem samotnosci, osamotnienia, poczucia niedopasowania do swiata wokolo etc.
Stad tez raz jeszcze - polecam i zachecam z calego serca
A nie z powodu bólu po ciężkiej kontuzji, z bólu psychicznego, który uświadamia mi, że niczego nie mam, nie mam chodź 1 osoby, która by tknęła we mnie życie, podniosła mnie na duchu, pokazała mi, że warto żyć, a przede wszystkim mieć dla kogo żyć.
Często, ze wzruszenia, z zamyślenia, przez sen w koszmarze bądź gdy śni mi się coś wzruszającego... najdziwniejsze jest to uczucie, gdy się budzę i czuję mokrą poduszkę, a zdarzy mi się zapomnieć, co mi się śniło mimo, że wywarło to silny wpływ na moją psychikę.
W sumie, to lubię płakać, to oczyszcza, jest jak taka burza, po której wychodzi słońce...
Wiek: 29 Dołączyła: 12 Sie 2013 Posty: 37 Skąd: Ostrowiec
Wysłany: 2013-08-13, 08:23
Nie płaczę często. Zawsze muszę mieć jakiś konkretny powód. Obejrzeć jakiś smutny film- jakąś rozpaczliwą scenę. Przeczytać przykry fragment w książce. Opowiadać komuś o moim życiu kilka lat temu - a są to co najmniej bolesne wspomnienia. W zasadzie... Tylko to mnie wzrusza. Pamiętam, że nie płakałam, kiedy zmarł mój dziadek. Nie płakałam, kiedy zmarł drugi. Nie wiem dlaczego rusza mnie jakiś głupi film, a strata kogoś z bliskiej rodziny - nie.
Hmmm kiedyś płakałem dużo. Może zabrzmi to dziwnie ale "Tak, dwudziestolatek który płacze" a raczej płakał:) Teraz troszkę skamieniałem wewnątrz i nie okazuje już tak zewnętrznie uczuć. Dziś nie płaczę już.
Też myślałam, że nie umiem. Aż się zastanawiałam, co jest ze mną nie tak. Bo wręcz wypadałoby czasem, a tu taka znieczulica. I raz się to zmieniło, chociaż nie było to nic przyjemnego. Po prostu moment totalnej bezsilności.
Nie możesz pisać nowych tematów Nie możesz odpowiadać w tematach Nie możesz zmieniać swoich postów Nie możesz usuwać swoich postów Nie możesz głosować w ankietach